( 1 ) « بسم اللّه الرحمن الرحيم : اين وصيتى است كه على بن ابى طالب به آن سفارش مىكند ، نخستين سخن او گواهى دادن به اين است كه خدايى جز پروردگار يكتاى بىانباز وجود ندارد و اينكه محمد كه درود خدا بر او باد بنده و فرستادهء كردگار است كه او را همراه هدايت و آيين حق گسيل فرمود تا آن را بر همه آيين‌ها پيروز بدارد هر چند مشركان را ناخوش آيد . و سپس « همانا نماز و پرستش و فرمانبردارى و زندگى و مرگ من براى خداى پروردگار جهانيان است كه او را انبازى نيست و بدين كار مرا فرمان دادند و من نخستين گردن‌نهندگانم » « 1 » اينك اى حسن ! ترا و همه فرزندان و همسران خود و هر كه را كه اين دست نبشته من به او برسد سفارش مىكنم كه از خداوندى كه پروردگار شماست بپرهيزيد و بايد كه نميريد جز آنكه مسلمان باشيد ، همگى به ريسمان خداى دست يازيد و پراكندگى مياوريد كه

--> ص 146 ج 5 تاريخ طبرى چاپ بيروت و ص 3461 ج 1 چاپ قديم آورده است و براى اين احاديث مصادر ديگرى هم وجود دارد . حافظ ابن عساكر هم ضمن حديث شماره 1428 بخش زندگى امير المؤمنين على عليه السّلام در ص 371 ج 3 تاريخ دمشق با همين اسناد موضوع را نقل كرده است ولى متن وصيت را نياورده است . حافظ ابو نعيم اصفهانى هم با اسناد ديگرى ضمن بيان فضائل امير المؤمنين در برگ 21 / أ كتاب معرفة الصحابة خود به اين موضوع اشاره كرده است و ابن عساكر در حديث شماره 1429 بخش زندگى امير المؤمنين ص 371 ج 3 تاريخ دمشق از گفته ابو نعيم اصفهانى آورده است . ( 1 ) . بخشى از آيه مباركه 163 سوره ششم انعام ، در متن به جاى كلمه اول كه در آيه است كلمه « من » آمده است كه با توجه به متن آيه ترجمه شد - م .